OVER LAU & NAAMLOOSWERK.

over lau.

LAU is obsessief maar onbezorgd bezig met leven en het bestaan. Leven & Doodgaan; uiteindelijk gaat alles daarover, zelfs als het daar niet over gaat, dus ook het werk van LAU. LAU houdt van alles-omvattende definities door het gebrek aan ruimte bij alles wat precies is. LAU schrijft en maakt niets specifiek en heeft geen behoefte aan een heldere thematiek of uitleg die specifiek genoeg is om zijn tijdelijke werk te beschrijven. Daarvoor is LAU veel te neurotisch en hij wilt niet dwangmatig daarmee bezig blijven. Dus moet het groot genoeg zijn zodat al het werk er volledig in kan bestaan.

Soms doet LAU dit, dan doet hij weer iets anders, maar LAU werkt altijd aan verschillende projecten tegelijk. Grote dingen, kleine dingen. Variërend werk. Sinds hij zijn eigen chaos heeft leren omarmen en niet langer zoveel tegen zichzelf strijdt kan LAU eindelijk iets gaan afmaken (zijn werk doden en loslaten, hij is ermee bezig). LAU’s werkwijze is pluriform en veranderlijk, als een octopus die steeds weer verkleurt en vervormt.

LAU maakt op manieren die hijzelf nauwelijks begrijpt. Het is niet zo dat hij zomaar iets doet, al lijkt het daar vaak wel op (soms is dat ook zo). LAU heeft plezier.

Wie LAU was is alweer verdwenen. Wie hij is blijft veranderen. Wat hij momenteel doet of al heeft gedaan hangt af van het moment waarop je dit leest.

CONTACT:

lau@naamlooswerk.nl

over naamlooswerk.

ALS WEBSITE




Als schrijver-kunstenaar heb ik een wat onorthodoxe manier van werken, omdat ik altijd met vanalles tegelijk bezig ben. Ik kan niet anders werken, zo blijkt inmiddels wel. Ik heb leren accepteren dat dit chaotische proces nu eenmaal een deel van mijzelf is, en ik die beter kan omarmen dan ertegen strijden. Mijn schijnbaar slordige manier van doen is een bewuste werkwijze geworden. Een manier van leven & werken; een organisch en vloeibaar makerschap. Deze website is niet alleen bedoeld als platform voor mijn eigen werk, maar vormt er een inherent onderdeel van.

Ik beschouw NAAMLOOSWERK. als een kunstproject op zichzelf; het is een ruimte waarin veranderingen plaatsvinden, een plek die voortdurend in beweging is. De website is een mozaïek gemaakt uit stukken met verschillende vormen, naast elkaar geplaatst in een variatie aan kamers.

In de KAMER VAN LEVEND WERK vind je fragmenten van “levend werk” waar ik nog mee bezig ben. Die fragmenten staan op zichzelf, maar kunnen ook onderdeel zijn van een groter project waar ik mee bezig ben. De KAMER VAN DOOD WERK is het spiegelbeeld van de levende. Hier worden enkel fragmenten getoond waaraan niet langer gewerkt wordt. Dit zijn vaak experimentele variaties van artistieke schetsen die uit mijn werkproces voor groter werk voortkomen, maar als fragment ook op zichzelf kunnen staan. Daarnaast is in de KAMER VAN DOOD WERK ook groter werk te vinden dat is afgemaakt (of losgelaten).

In het LABYRINT vind je kamers waarin werk is te vinden dat op mediavorm ingedeeld is. Het LABYRINT is niet bedoeld als helder overzicht van mijn werk, maar als ingang van het doolhof. Binnen de kamers bestaan deuren die leiden naar nieuwe ruimtes, waar specifieke dingen staan. Het LABYRINT groeit zonder een uitgedacht plan te volgen. De vertakkingen ervan ontstaan dus op een organische wijze, op een manier die ook nog onbekend is voor mij.

NAAMLOOSWERK. is een interstice; een tussenruimte voor mijn werk in metamorfose.


OVER MIJN NAAMLOOS WERK ALS BEZIGHEID

Deze website kan worden beschouwd als een verminking van het standaard cv en portfolio. Aangezien ik geen enkele behoefte heb om om anderen te overtuigen van mijn professionaliteit en capaciteiten, hoef ik ook geen website met als primaire functie het helder en overzichtelijk overbrengen van mijn werkpraktijk. Waarom zou ik? Zoiets is vooral bedoeld om je arbeidspositie te verstevigen, zodat je je plaatsingskans en inzetbaarheid in een sector of vakgebied vergroot. Om jezelf te kunnen verkopen; een snel en gemakkelijk te consumeren overzicht van je prestaties en verdiensten, waarmee je als kunstenaar je waarde toont aan degenen die mogelijk in je willen investeren (met tijd/geld/platform/plublicatie). 
Maar ik hoef je niets te verkopen.

Natuurlijk wil ik mijn werk wel met mensen delen, maar alleen op een manier die past bij mijn visie; vrij van de markt en haar noodzaak om te moeten verkopen.

Mijn naamloze werk is vrijwillige arbeid, en zonder een inherent doel anders dan het willen maken/creëren. Al het naamloze werk wat mensen op verschillende manieren doen is een daad van rebellie tegen de Moloch, die bovenal de financiële potentie van ons handelen waardeert. Het kan ook een daad van liefde zijn; functieloos en feilbaar, maar bovenal is het een productiviteit of handeling die niet dienstbaar gemaakt is aan financiële belangen.

Dit werk is geen economische activiteit, maar een magische bezigheid.

Ik geloof in de kracht van onafhankelijk werk maken en zelfpublicatie om dat werk met anderen te delen. Ik wil werk maken dat zoveel mogelijk in de publieke ruimte bestaat, en gezien kan worden zoals een sculptuur, muurschildering, of een straatperformance zichtbaar is in de openbare ruimte van een stad. Ik wil werk maken die openbaar en voor iedereen toegankelijk is, en om dat te kunnen doen moet ik het maakproces zoveel mogelijk in eigen handen houden. NAAMLOOSWERK. is onderdeel van een groter project waarin ik langzaam bouw aan mijn eigen artistieke werkplaats en (vooralsnog digitale) uitgeverij; een atelier en platform waarvanuit ik mijn multimediale werk produceer en publiceer.

In onze huidige maatschappij wordt de waarde van iets bijna altijd bepaald door de relatie die datgene heeft met geld; hoeveel iets kost heeft grote invloed op hoe ernaar gekeken wordt, en met de kosten steigt het aanzien van iets meestal ook. Anderzijds kijken we vaak naar het vermogen van iets om geld op te leveren om te zien of datgene werkelijk wat waard is. Dat geldt zowel voor wat we doen, als wat we maken. Omdat we geneigd zijn het nut van iets te koppelen aan hoeveel waarde het in onze ogen heeft, en deze waarde dus meestal primair een fianciële betekenis kent, creëeren we een wereld waarin alles wat niet (succesvol) kan worden verkocht geen bestaansrecht meer heeft.

In zo’n wereld is alles wat gemaakt wordt in eerste instantie een product, en pas op de tweede plaats iets anders zoals een kunstwerk, en de tijd en moeite die ervoor nodig is om het te maken een investering. Zo beschouwd is een product dat niets of te weinig oplevert, uiteindelijk ook die investering niet meer waard. Deze economische manier van kijken is zo diep tot onze samenleving doorgedrongen dat bijna iedereen (zelfs mensen die zichzelf anti-kapitalistisch zouden noemen), het succes en de enige “realistische” waarde van wat iemand doet bewust of onbewust toetst aan in hoeverre er geld mee verdiend wordt.

Het is verleidelijk om toch in die opvattingen mee te gaan, zelfs als je zoals zoveel mensen gelooft in het bestaan van een “hogere” waarde van dingen die daaraan voorbij gaat. Mensen die goed met hun baan verdienen kunnen daarin het bewijs zien dat ze de juiste keuze gemaakt hebben door voor financiële zekerheid te kiezen (in plaats iets anders wat ze misschien liever gedaan hadden, maar niet genoeg rendement opleverde). Maar ook schrijvers en kunstenaars (die beter zouden moeten weten) zijn geneigd om hun werk en dat van anderen op die manier te waarderen. Hoewel er in die kringen terecht kritischer naar rijkdom wordt gekeken, blijkt het genoeg geld met hun werk kunnen verdienen om van te leven voor hen vaak toch dat ze dus goed genoeg zijn; dat hun werk werkelijk waarde heeft en die terecht door de markt wordt gezien en erkent. Pas als ze van hun makerschap een baan gemaakt hebben, krijgt hun werk en wat ze doen pas het aanzien wat nodig is om als professioneel gezien te worden.

Mensen die geld verdienen worden ook serieuzer genomen; in de ogen van diegene die er verder niet te veel over nadenkt hebben zij namelijk bewezen dat wat ze doen belangrijk is, anders hadden zij er immers geen geld mee verdiend. Deze redenering en de noodzaak ergens geld mee te moeten verdienen leidt ertoe dat we onszelf en dat wat we doen verliezen in productie en arbeid die misschien financieel gezien wel iets oplevert, maar artistiek gezien is leeggelopen.

Maar om dingen te kunnen doen in onze wereld, heb je uiteindelijk financiële middelen nodig. Ook wie wil schrijven en maken ontkomt niet aan de noodzaak, en als dat kan met eigen werk dan kan dat natuurlijk een prachtige kans zijn. Maar in onze tijd wordt een succesvol schrijver-kunstenaar meestal voorgesteld als iemand die er genoeg mee verdient om van te kunnen leven. Dat is een professional; diegene die zijn werk serieus neemt, want wordt met dat werk geld verdiend. Ik vind dat een armoedige beschouwing ervan; de betekenis van het maken wordt erdoor verdrongen. Ik wil dat wat ik doe niet ondergeschikt maken aan een verdienmodel, daarom draai ik het om: ik wil mijn werk gratis beschikbaar maken, zodat het compromisloos gemaakt en gedeeld kan worden. Het verkrijgen van inkomsten eruit is secundair, en zoveel mogelijk op basis van vrijwillige donaties (met het geld koop ik meer vrije tijd waarin ik verder kan werken).

Zolang we ons succes gelijkstellen aan ons vermogen om geld te verdienen, is niets wat we maken daarvan vrij te krijgen en alles besmet. Het produceert een soort denken en kunst die vooral bestaat in gevangenschap; enkel toegankelijk door het te kopen. Maar zelfs wanneer het werk is verkocht blijft het meestal opgesloten bestaan. Zolang het werk alleen als product of ervaring wordt verkocht blijft het voor mensen die er niet voor (kunnen) betalen vaak onbereikbaar, of zelfs helemaal verborgen.

Dat wil ik niet. Daarom geloof ik in het naamloze werk wat talloze mensen dagelijks uitvoeren, en dat van mij dat ik deels op deze website zichtbaar maak.

*NAAMLOOSWERK. en de rest van LAU’s bezigheden (creatief en anders) worden mede mogelijk gemaakt door geld verdiend in dienst van de Moloch. Alle (financiële) steun van liefhebbers wordt daarom zeer gewaardeerd.